Hoe ga ik er mee om

Hoe ga ik nu met NF om?
Of beter hoe gaat het met mij om.
Over het algemeen heb ik er in het dagelijks leven geen last van. Nou geen last, ik ben wat trager dan de rest. Maar dat zie je niet aan me. En ik zou graag zeggen dat dit het enige was. Helaas..

Er werd in 2006 een hersentumor geconstateerd. Ik hoor de neuroloog nog de vraag stellen: “snap je wat ik zeg” Ja dat snapte ik wel. Maar het is op dat moment niet te bevatten. Je wereld stort in zeggen ze wel eens.
Maar dat gaat dan heel snel.
De ene seconde is alles er nog, de andere leegte.

En dan?
Je blijft dan onder controle.
Na een half jaar nog eens door de scan.
Op de beelden was te zien dat het tumor gegroeid was.
Toch opereren dus. Afgesproken was dat wanneer het niet groeide het zou blijven zitten.
Omdat een operatie toch riskant is, en het dan misschien onnodig schade doet.
Maar het groeide dus wel.
Er werd contact opgenomen met het UMCG.
Hier kon ik worden geopereerd. Dit zou in Januari 2007 gebeuren.

Wat als het mis gaat
Zelf heb ik hier niet zo bij stil gestaan. Vrienden waren wel wat ongerust. Het is wel een hersenoperatie er hoeft maar net een klein foutje gemaakt te worden dat grootte gevolgen kan hebben. Ik zei dat altijd ze halen die chirurgen echt niet zo maar van de straat.
Maar ja ik was maandag wel de eerste… Ik had er vertrouwen in dat het goed zou gaan.

Op naar de operatie
Een nachtje van te voren kon ik naar het ziekenhuis komen. Eerst zou het vrijdag gebeuren maar er kwam een spoed geval tussen. Dus na een dag niks eten kon ik met een lege maag weer naar huis. Die maag werd thuis gevuld met chinees. Ik kon nog lekker het weekend thuis zijn.
Zondag later op de dag moest ik er dan toch aan geloven. Op naar het UMCG.

Maandag ochtend werd ik al vroeg opgehaald door een zuster die mij naar de wachtkamer zou rijden. Net op het moment dat ik bij de deur was ging de telefoon in mijn kamer. Mijn moeder belde nog even om me succes te wensen.
Daarna was het toch echt op naar de wachtkamer. Onderweg meerdere doctoren en zusters die mij succes wensten.
Maar ik hoefde alleen maar liggen, en zou niks mee krijgen van de operatie. Eenmaal op die kamer waren er nog meer mensen die een voor een werden opgehaald. Ik was als laatste.

Toen ik daar alleen lag werd ik toch wel bang, want wat als het mis gaat. wat als.. Maar toen zei ik tegen mezelf, Dick je zit iedereen te vertellen dat die chirurgen niet van de straat worden geplukt. Dit zijn vakmensen. Dit hielp.
Kort daarna werd ook ik opgehaald.

Hoofdpijn
Na de operatie werd ik wakker op de IC.
Mijn ouders waren er, dat was fijn om bekende gezichten te zien.
Vrijwel meteen stond er ook een zuster naast het bed om te vragen hoe ik me voelde.
Alsof ik gisteren de hele kroeg heb leeg gedronken was mijn antwoord.
Gevoel voor humor, check.
Even later ff kijken om ik mijn tenen kan bewegen, links, check. Rechts,check.
Nu alle twee, dubbel check. Alles doet het nog. Fijn.

Op naar mijn kamer
Na nog een nachtje op de IC mocht ik weer naar mijn eigen kamer.
Eigen kamer? Ja, een twee persoonskamer die met mij er in voor de helft gevuld was.
Ik lag er alleen dus. Heerlijk om even lekker tot rust te komen.
De tv hing op een erg slechte plek, als je er goed over na denkt.
Je moet omhoog kijken, maar ja met een dikke bult operatievocht en een vers litteken is het nog zo fijn je hoofd in het kussen te drukken.
Soms probeerde ik het wel. Hoofd optillen, hoofd zijwaarts op het kussen. Niet ideaal.

De eerste stapjes
Na een paar dagen kwam er een zuster om mij te vertellen dat ik weer het bed uit mocht.
We zouden even een klein stukje lopen. Hoppa infuus ect aan het infuus karretje. Ik dacht we gaan even een stukje de gang over. Had ik dat even mis.
Na 2 stappen was ik wel erg duizelig. Na een paar minuten even zitten kwam ik tot de deur na de gang. Ver genoeg ook vond de zuster. Het doel was dat ik na de wc kon. Beetje eigen belang misschien?

Binnen een week weer thuis
Het duurde niet lang of ik was al weer thuis.
Maandag de operatie, en Donderdagavond alweer thuis.
Maar ik mocht alleen gaan als mn moeder zou slagen voor het drukverband aanbrengen.
Er zat namelijk nog wel een grote bult vocht op mijn hoofd. Moeder slaagde met vlag en wimpel. Op naar huis dus!

Moeder
Dat het tumor ontdekt is heb ik eigenlijk aan mijn moeder te danken.
Ze had in een gesprek met de huisarts eens gevraagd of ik niet eens de MRi scan moest.
Met NF is dit wel verstandig.
Na wat aandringen heeft de huisarts een afspraak gemaakt met de neuroloog.
Bedankt mam.